அத்தனையும் மறந்து போனது...

யோசித்துப் பார்க்கையில்
என் மீதான காதல்
குறைவுதான் உனக்கு.
அறிவுசார்ந்து இயங்குகையில்
எப்போதும் சண்டையிடுகின்றாய்.
உணர்ச்சிவசப்படும்போது
காதலுடன் காமுறுகிறாய்

உன் அப்பாவின் மூட்டு வலி
பக்கத்து வீட்டு பப்பி உன்
செருப்பைக் கடித்தது
புஷ்பா தர மறந்த மீதி
இரண்டு ரூபாய் சில்லறை
இப்படியான அதி முக்கிய விஷயங்கள்
எப்போதும் சுவராஸ்யமாக இருக்கிறது உனக்கு.
அலுவலக ஆடிட் முடித்துக் கொடுத்து
நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவதை
மொக்கை என சலித்துக் கொள்கிறாய்

உன் கனவில் எப்போதும்
தவறு செய்பவனாகவே நான்.
சூர்யாவின் சிக்ஸ்பேக்-ஐ சிலாகித்துப் பேசும் நீ
கனவில்கூட பெண்களை ரசிக்க விட்டதில்லை.


உன்னிடம் சொல்லாமல் சலூனுக்குக்கூட
செல்ல முடிந்ததில்லை என்னால்.
தொலை பேசும்போது முதலில் bye
சொன்னதற்காக பலமுறை தண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.
உன் தந்தையிருக்கும்போது SMS அனுப்புவது
கூட இயலாமல் போகிறது உனக்கு

இத்தனை விஷயங்களும் மறந்து போனது
என் தந்தையின் காலை
நீ அமுக்கி விட்டபோது.

"நீ ரொம்ப நல்லவன்டா"

பேருந்து பயணத்தின்போது எப்போதும்
சண்டையிடுபவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்
நான்.
நடத்துனருக்காக பயணியிடம், பயணிகளுக்காக
நடத்துனரிடம், இப்படி ஒரு காரணம் அகப்படும்.
உன்னுடன் பயணிக்கையில் கடுஞ்சொல் கூறுவோரிடம்கூட
மெலிதான புன்னகையுடன் "ஸாரி" என்கிறேன்.
"ரொம்ப பொறுமைசாலிடா நீ" என கூறுகிறாய்.

நண்பர்கள் குழாமில் எப்போதும்
செலவு செய்பவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்
நான்.
உன்னுடன் உணவருந்துகையில் இரண்டு ரூபாய்
டிப்ஸ் வைக்கிறேன் நான்.
"ரொம்ப சிக்கனம்" என்று பெருமிதத்துடன்
இன்னொரு இரண்டு ரூபாய் டிப்ஸ் வைக்கிறாய் .

நினைவு தெரிந்து கோயிலுக்கு
செல்லாதவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்
நான்.
உன்னுடன் வரும்போது என் பெயரில் அர்ச்சனை செய்யும் உன்னை அதிசயித்து பார்க்க பக்தியுடன் பார்ப்பதாக நினைத்து
"நீ ரொம்ப நல்லவன்டா " என்று விபூதி இடுகின்றாய் எனக்கு.

WWF மல்யுத்தத்தை எப்போதும்
தவறவிடாமல் பார்ப்பவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்
நான்.
உன்னுடன் சினிமா பார்க்கையில் மென்சோகக் காட்சிகளுக்கு
கண்ணீர் சிந்தியதைக் கண்டு
"நான் ரொம்ப லக்கிடா" என்று கண் துடைத்து
என் தோள் சாய்ந்து அழுகிறாய்.

உன்னுடனான என் சுபாவம் குறித்து
நண்பர்களின் கேலிக்கு அஞ்சியதில்லை
நான்.
வாழ்நாள் முழுக்க இப்படியே இருந்து விடுவோமோ
என்று கவலைப்படத் தொடங்குகின்றேன் இப்போது.